ارواح زبون...ادمک های ذلیل

بستني ام زود زود آب مي شود!

yasamin1368 — Fri, 06 Nov 2009 21:13:18 GMT

شب كه مي شود، آن هم دير وقت ِ شب ها. من يك عالمه فرق مي كنم، يك فرقي كه غير قابل تحمل مي شوم. سر درد خفيفي در سرم مي پيچد و من در گير و دار آرام كردنش ،كلي قرص مي خورم تا مهيب نشود. بعد هم چاي و كافي هاي پشت سر هم . به آخر ِ كافي يا چاي ام كه مي رسم ، بيني و پيشانيم را بيشتر از لب هايم در حيطه ي ليوان قرار مي دهم و بعد فوووووووت ميكنم توش و بخار داغي مي زند به چشم هايم و دردش براي لحظه اي آرام مي شود. و بعد در كنار سر درد ، يك سري پرت و پلا به اين حوالي هجوم مي آورند . چند شبي مي شد كه آرام تر و خوشحال تر بودم و روز هايم با پايان ِ تراژديك شبانه تمام نمي شد ، اما امشب هم از آن شب هاي دير وقت ِ پر پرت و پلاست ، كه نبودند، چند شب پيش. و حالا زنگ دار و ترسناك، حضورش را به من گوشزد مي كند و دقيقا اين مفهوم را در گوش ِ چپم مي چپاند، كه دقيقا همان موقعي كه همه چيز بر وفق مراد است ، نيست هيچ چيز خووب!! گاهي فكر مي كنم اگر آن قدرها كه بايد، روي مسائل دقيق نشوم، دير تر مي فهمم و مي دانم. و اين جوري از ندانستنم لذت مي برم . دقيقا مثل يك بستني شكلاتي كه همش نمي خواهم بخورمش كه نكند تمام شود و هي رويم را يك طرفي مي گيرم كه نبينمش و دلم نخواهد كه بخورمش و آن وقت كه رويم را بر مي گردانم كه ذره اي از آن را فقط بچشم، همش آب شده و من ديگه هيچي از آن ندارم!!! چند شب پيش زياد مي خنديدم ، خوب فكر مي كردم، مثبت نگر خوبي داشتم مي شدم ، چند شب پيش. حرف ها را خوب مي شنيدم ، زود خوشحال مي شدم ، حالا گوش نمي دهم ،خوشحال نمي شوم...چون گذشته از چند شب پيش... سر درد ِ خفيف ، مهيب مي شود زود ِ زود!!!

ياسمين يك روتين نويس ِ دست و پا بسته ي تازه تولد يافته است

yasamin1368 — Thu, 15 Oct 2009 17:13:18 GMT

1.زادروز ها اساسن روزهايي هستند ، كه مثل يك شمشير دو لبه مي مانند!! از طرفي كلي تبريك از زمين و زمان به سمتت هجوم مي اورد و تو خوشحالي و از طرف ديگر ، نمي شنوي ، بعضي صداهاي خوشحال را براي تبريك بهت! و اينجوري مي شود كه مثلن دلت يك هو مي گيرد! البته من اساسن آدمي نيستم كه به تبريك هاي نگفته فكر كنم...چون هميشه و هميشه در تبريك گفتن ها، حتي به عزيز ترين ها كوتاهي كردم!

زاد روزها تو را يك آن برمي گرداند به همه ي گذشته ي جدايي ناپذيرت .همه را يك هو يادت مي آرود انگار. و هيچ چيزش از هم تفكيك نمي شود. كه مثلن يكي را با چشم حس كني و ان يكي را با ذائقه! و از جمله سطحي ترينش فكر كردن به آدم هايي كه پارسال بودن و امسال نيستن و يا بر عكس. و تو براي هر كدام به فراخور لياقت و خاطره اي كه از خودشون به جا گذاشتند افسوس مي خوري و بلوايي در تو ايجاد مي شود.... اشفتگي حاصل از همه چيز ، آشفتگي در نگاه ، در درون و در كلمات...شايد هم حسرت باشد! البته من اساسن هيچ وقت حسرتِ نبودن آدم ها رو نخوردم...كلن يعني حسرت خوردنو دوس ندارم!

در كل غرض از اين همه اراجيف مي خواهم بگويم كه : تولد...ترنم...تبسم...كلمات مطلق و مجردي هستند...كه يه حس ماورايي را بهت القا مي كنن ..هفته ي پيشم من از اين حس ها داشتم، البته فقط هفته ي پيش!

2. غياث.الدين.جمشيد.كاشاني يكي از فيلم هاي ماه رمضون بود كه به نظر من در نوع خودش نسبت به تمام فيلماي پوپوليستي تي. وي ِ جمهوريِ به اصطلاح اسلامي خووب بود البته بگذريم كه من مشاور تاريخي اش را قبول ندارم. اما اساسن شخصيت غياث و بازيگرش واقعا عالي بودن، و تناسب خاصي با هم داشتن!!

3. من كه كم مي ايم اينجا فكر كنم كاسه اي زير نيم كاسم هست ! من هميشه تنوع طلب بودم ...خيلي ها اينجا هر روز روتين هاشونو مي نويسن .اما اين كه من بيام اينجا هر روز روتين هامو تحويل بدم براي خودم بيش از حد خسته كنندست ديگه چه برسه به شما! كه البته اينجا من ترجيحن براي خودم مي نوشتم فقط . اما آنچه كه حاصل شد به دنبال اشتباه من بود، اينجا بيشتر به وبلاگي براي ديگران تبديل شد!

من دنبال يه حركت تازه ام و الان در گير و دارشم! مي خوام دايره ي مخاطب هارو خيلي خيلي محدود تر كنم شايد اينجوري از يك عالمه از نظرات خصوصي اي كه هيچ مضمون خاصي را دنبال نمي كنن ، خلاص شوم!

4.چند روزي مي شود كه به اين نتيجه اساسي رسيدم كه ، من كه خودم را متهم درجه اول زندگيم مي دونم و از غم هاي حقير پُرم و هيچ چيز و هيچ كس و هيچ فكري و هيچ احساسي منو اشباع نمي كنه ، همه نشونه ي يه جور كمبود رواني...يه جور ديوانگي نهفته هست . من فقط از آنچه در كنار خوانواده ام دارم، راضيم و نه هيچ چيز ديگه اي! اين واقعن يه جور بيماري رواني به نام خودخواهي هست البته با كمي بسط نامِ علمي ان واقعن!

5. من سردر گمم ...هيچ راه روشني را جلوم نمي بينم ...از 5 سال آينده هيچ تصويري ندارم..من حتي هدف كوتاه مدت هم ندارم چه برسد به بلند مدت..هدف بلند مدتمم چيزي نزديك به يك شعار مضحكه واقعن!

من حتي شيوه ي فكري متمركزي ندارم ...داشتن يه شيوه فكري ِ سياسي و شخصي شايد منو به جايي كه الان هستم نمي رسوند!

6.من جوان و دست و پا بسته هستم! دست و پا بستگي را اساسن دوس ندارم ! مثلن اگر به يه نقطه اي مي رسيدم كه هر چه هست و نيست را بسته و مرز دار و دوار مي دونستم شايد از لحاظ فكري كمي دست و پام باز تر مي شد و الان آروم تر زندگي مي كردم!

7. آدما اخيرن بيشتر به پر و پام مي پيچن اين هم خوبه هم بد..!

8.حال من خوبه ، فك كنم ، فقط يه شبانه روزه كه انگار كثافت از زمين و زمان داره مي باره...جز اين...خوبم! و حال شما؟

بدون شماره.

پرداختم ترا .

با اين شگرف ريشه ي انديشه،

در طول ساليان ،

_كه بر من چه رفت_...

مصدق.

پايان الخط: البته توو عنوان پست چند تا صفتم ديگرم مي تونست به خودم بچسبوم كه البته واسه خودش يه پست جدا مي شد اون وقتش!!

ر ِآليسم و ايده آليسم

yasamin1368 — Sun, 23 Aug 2009 22:37:59 GMT

وقتي مي گويم در منگنه قرار گرفتم،يك جريان پيوسته و بي مرزو زمخت و بي رنگي در ذهنم نقش مي بندد كه همه را، حتي فشرده تر و تنگ تر مي توانم در ذهنم تصوير سازي كنم. اين كه مي گويم در منگنه هستم يعني بين 2 ستون افقي گردنم را خم كرده ام و بدون ترس يا مثلن لرز ..مقهور و تسليم شده، هردم منتظرم تا آن جسم آهني ِ دو سر تيز ِ مزخرف را در مغزم فرو كنند.

جدا از اصطلاحاتِ منگنه و اين حرفها هم كه باشد .حتي مي توانم خودم را در ميان پانچي جاي دهم و سرم را ميان آن اهرم ميله اي و آ ن تكه آهن پايه اي اش قرار دهم و كمتر از 2 ثانيه مغزم را سوراخ شده ببينم. يا اگر حتي دلشان بخواهد كه سوراخ سوراخش كنند ...چندين بار با اختلاف چند ثانيه و چند سانتي متر مي توانند به حسابش آن طور كه مي خواهند، برسند!

حال ِ من واقعا اين روزها اين طور است ...خون در رگ هايم چنان در دست و پا زدن است كه بدون شك در روزهاي نه چندان دور رگ هايم را از هم مي درد و در قلب و روحم قرمزي ِ لزجي مي پيچد و قطره قطره روحم را مي ميراند.

از رخوت ها و روزمرگي ها كه بگذريم مَن هاي من شديدَن درگيرِ هم هستند و من را به هم مي پيچانند. آ ن روح مهربانم يا مثلن آن يكي كه گستاخ است يا مثلن آن يكي كه خودخواه است ، همه سرِ ناسازگاري دارند انگار..

باور كن رفيق عزيزم اينجا كه مي نويسم ..در من شهوت عجيبي ست در مثبت انديشي و مثبت نگري و مثبت نويسي و ساير مثبت هاي ديگر ...دوست دارم دقيقن مثل حرف هاي روانشناسان كليشه اي، انقدر مثبت ببافم كه ، روح از تنتان خارج شود. به جاي اين همه كسلي از خواندن وبلاگ پر درد من!

اما وقتي پلك هايم را به هم مي فشارم و دقيق مي شوم ..وحتي خيلي خيلي دقيق كه مي شوم ..هيچ سفيدي اي نيست براي نوشتن و فقط سايه هاي شتابان و غضبناك و هول انگيز اين اطراف است و بس!

من در دو راهي ..سه راهي ...شايد هم بي راهي ِ بودن ها و نبودن ها..تحمل ها و بي طاقتي ها چپانده شده ام!

مي گويند رِآليسم ها و ايده آليسم ها هر دو در كنار هم هسنتد و لا ينفك! اما اين كه من مي آيم اينجا و تند تند حرف هايي از اين قبيل مي زنم كه حتي خودم ميل به گفتن يا قبولشان ندارم ، به شكل نامردانه اي گواه آن است كه اسير ر ِآليسم ها شده ام و فقط همين!

اسير رِآيسم ها و جاي گرفته ميان منگنه...تا آن جا كه پايان يابم...!!!

نگاهمان كه با هم تلاقي مي كند،او مي خندد و نگران مي شوم.

yasamin1368 — Fri, 24 Jul 2009 22:44:18 GMT

او( او يكي از ماست..معنيش را كمي جلوتر مي فهميد..با بيمار اشتباه نگيريدش..لطفن البته!!) روي كاناپه دراز كشيده و من هم كتاب مي خوانم...كلئوپاترا است ..قطور است و نثرش هم كه چندان دلنشين نيست..اما مي خوانمش..خوب است اساسن! تي.وي خاموش است و عقربه هاي ساعت حول و هوش 3 پي ام مي چرخد..همچنان كتاب مي خوانم..ناخودآگاه نگاهم به سمت ِ او مي گردد ...چشمانش باز شده ...قبلن باز نبود...قبلن خواب بود ...بيدار شده...نگاهم مي كند ..نگاهم را بالا كه مي آورم ، مي خندد ..مي خندم..حرف نمي زنيم و باز كتاب مي خوانم..دوباره ناخودآگاه نگاهش مي كنم..نگاهم مي كند..و سومين بار و چهارمين بار..برخورد مي كند نگاهمان...و لبخند.....لبخندش نه خسته است و نه نگران كننده..شيرين است لبخندش. گه گاهي اين طور مي شود ..نگاهم مي كند ..دوست دارم بدانم وقتي نگاهم مي كند ، به چه فكر مي كند ...مي خواستم بپرسم، اما اكثر نگاه هايمان در سكوت ، تمام مي شود...لذت سكوتش را ترجيح مي دهم به دانستن. من هم گاهي نگاهش مي كنم ..اما وقتي كه خواب است يا وقتي كه با تلفن مشغول است..يك جوري كه حواسش نباشد اصلن..اگر حواسش باشد اصلا نگاهش نمي كنم ...در همين حال و هواي تلاقي نگاه هاي ممتد بودم ،كه يك هو دلم خواست نگاه ديگري را برايت ترسيم كنم كه انگار نوعش فرق دارد. و آن روز كه :

آن روز كه من و آنها شنيديم بيمار است ...اين بار اسمش بيماري روحي نبود..گفتند كه جسمي ست ..تب دارد ..مي گفتند سرما خورده و از تب ضعف دارد..قرار بود راهمان را كج نكنيم..اما راهمان را به سمت خانه اش كج كرديم...

از پله ها كه بالا مي رفتم ..من چند پله چند پله مكث مي كردم..مي ترسيدم به استقبالمان آمده باشد و چشم در چشم شويم و من در سلام كردن مِن مِن كنم و بترسم كه صورتش را زرد و فرطوط ببنيم و موهايش را كلافه وار مثل كلاف ِ تُله شده!!

كسي به استقبالمان نيامد ...نه بيمار، نه آن كه از پوست و خونش بود...از در كه وارد شديم ..پوست و خونش در حال جمع و جور كردن، سلام كرد و بیمار هم كه در قسمت مياني ِ كاناپه كز كرده بود (البته مي دونم كه هميشه يه "گوشه" كز مي كنن اما باور كنيد كه بيمار دقيقا اون وسطا كز كرده بود!!) ..سلام كرديم..سلام كرد و اشك در چشم هايش جمع شد..آنها از بيمار بسيار سوال مي كردند ..بيمار هم بالاخره توانست بغضش را كنترل كند،تا بتواند جواب آنها را بدهد....كم كم بغض را فراموش كرد.

پوست و خونش برايمان آبميوه آورد ..پوست و خونش در تعارف و تهيه خيلي ناشي رفتار مي كرد...كلي مسخره اش كرديم ..اين تنها موضوع خنده دار آن ديدار بود! تعارف مي كند بيمار ...تعارف مي كند يا ناله؟؟ بيشتر ناله مي كرد.

جِم تي.وي فيلم مزخرفي را پخش مي كند ...نامش نوت بوك است ..نه موضوعش آن چنان تمركز بر انگيز است و نه بازيگر هايش. گاهي نگاهش مي كردم ...فيلم مي ديد... همه اين كار را مي كردند ..موبايلش زنگ خورد ...آخر قطع كرده است تلفن خانه اش را...آن طرف ِ خط كسي ست كه آشناي همه ي ماست ...مي گويد : " پس چرا نيامدين؟" جواب مي دهد : "ماشين ندارم...تبم دارم.." گريه مي كند ...يكي از ما گوشي را مي گيرد..مي گويد : " حالش خوب نيست...ضعف داره..هيچي نمي خوره ..مي گه ناهار خورم! " خداحافظي مي كنند ...فيلم را مي بينند..بیمار گريه مي كند..باز هم همه فيلم مي بينند..فيلم به نقطه ي مزخرف ترش مي رسد. جايي كه دخترك بايد بين 2 نفر يكي را انتخاب كند... تمام توجه ها به فيلم جلب مي شود ..بيمار كمي سكوت مي كند ...گريه نمي كند و فيلم مي بيند...

گاهي سرم را به راحتي تكيه مي دهم و چشم هايم را مي بندم..آرام در گوش يكي از ما مي گويم كه "خسته شدم.." مي گويد "مي رويم به زودي ."

گاهي در نقاط اوج فيلم ..آنجاها كه موسيقي ِ متنش كمي بالا تر مي رود سرم را بالا مي آورم و نگاهي گذرا به تي.وي مي اندازم و به بيمار نگاه مي كنم ...نگاهم مي كند ...چشم در چشم مي شويم...سرم را به سرعت پايين مي اندازم..پشيمان مي شوم...كاش فقط جهت نگاهم را تغيير داده بودم.

گه گاهي كه حالش خوب نيست و چشم در چشم مي شويم ...لبخند ميزند ..نگران مي شوم..نگران ِ لبخندش. زماني كه حالش خوب است و چشم در چشم مي شويم ، هم بگير نگير دارد...نمي دانم دقيقن در چه حالسيت كه لبخند مي زند ...به چه فكر مي كند كه لبخند مي زند...به نگاهم مي خندد شايد...يا به نگاهش...چه لبخند ِ مهيبي ست ، واقعن!

بلند مي شويم كه برويم..مي گويد بمانيد باز هم! امتناع مي ورزيم...يكي از ما مي گويد : "ببريمت دكتر؟" مي گويد: " نمي آيم." مي گويد : " اگر تب داري و سرما نخوردي، حتما عفونت است." مي گويد‌ : قلبم عفونت دارد!"

از پله ها كه پايين مي رويم ،بوي تعفن در قسمت مياني راه پله ، بيني را پر مي كند...به نظر مي آيد مشكل از سيستم تهويه است...اشتباه نصب شده.

خانه فديمي است ..خانه ي قديمي ِ 2 طبقه! بيمار در طبقه ي دوم است..طبقه ي اولي ها هم هستند..مهربان هستند..

نماي خارجي خانه قديمي است..از پله ها كه بالا مي روي...از بوي تعفن كه مي گذري و چندين پله را باز هم كه بالا مي روي ..نماي داخلي خانه با نماي خارجي آن كاملن در تضاد است..چيدمان و استايل ِ مبلمان و به خصوص آشپز خانه كه با ورودشان كاملن زير و رويش كرده اند، فضاي خانه را به كل عوض كرده...بيمار،سليقه اش هميشه زيبا و شيك و در عين حال ساده بوده و بيشتر يكدست گراست..در خانه اش بيشتر يك رنگ با قوت و كاستي ، چشم را آرامش مي دهد . اگر من بودم، بيشتر يك فضاي هارمونيك و متنوع را ترجيح مي دادم.. اما بیمار هميشه يكدست گرا بود..چه در خانه ..چه در نوع ِ زندگي. اما نمي دانم چه شد كه اين فكر به سرش زد..كه بالاخره خسته شد...كه بالاخره فرياد زد ..كه زير سوال رفت..زير سوال برد..كه گريه كرد ..و گريه مي كند...و داد مي زند. افكارش هميشه باز و آزاد بود ..اما از بیمار انتظار نمي رفت ...فكر مي كردم يكنواختي و يكدستي را بيشتر ترجيح مي دهد...شايد چون خيلي ترجح داد ..اين طور شد...

به هر حال چيزي كه مهم است ، اين است كه بیمار هنوز هم گريه مي كند ..الان دقيقا 1 سال است كه اين كار را مي كند...

بيمار گاهي ناراضي ست ..گاهي هم كه فراموش مي كند براي اندك مدتي ...خوشحال است ..اما همه چيز در آستانه ي شكل گيري ست.. بيمار حقش را حالا صريحن مي خواهد..از اين 1 سال خواستن ها و نخواستن هاي طرفش خسته است...مي خواهد تكليفش را روشن كند...

بيانة النوشت: دوستي به اسم رضا يك فراخوان عمومي داده كه البته نمي فهمم چرا به صورت خصوصي اين فراخوان را اينجا گذاشته!با توجه به اين كه جمله بندي اين فراخوان كاملن عمومي است و من هم در مقابل خوانندگان عزيزم وظيفه دارم ... و همچنين براي اين كه رضا زود تر به هدفش برسه در پست بعدي اين فراخوان را عمومن اينجا مي گذارم ..مگر آن كه از طرف رضا ممانعتي ببينم...باز هم مي گويم اگر اين فرا خوان فقط براي شخص ياسمين بيان شده بود ...هيچ بحثي درش نبود اما خب چون عموما بيان شده من وظيف ي شرعي و دينيم مي بينم كه اين فرا خوان را عمومن پابليش كنم..البته بگذريم از اين كه فكر مي كنم رضا اگر اين فراخوان را در روم ها يا مثلا در يكي از سايت هاي آشنايي مثل نِت لاگ يا تگد قرار مي داد، زود تر جواب مي گرفت، با اين حال، حالا كه اينجا ،يعني وب و وبلاگ نويس ها را انتخاب كرده ..من موظفم كه ايشان را حمايت و كمك كنم...باز هم تسريع مي كنم كه من "موظفم" اين فرا خوان ِ "عمومي" را اينجا پابليش كنم مگر آن كه مانعي ببينم!!

هواي نوشتن در مغزم تنفس مي كند، آنجا كه خفه اش كرده ام!

yasamin1368 — Fri, 10 Jul 2009 21:23:30 GMT

هواي نوشتن در مغزم تنفس مي كند، بعد از مدت ها خفگي . دردي نيست و اشكي...يعني خب اگر هم دردي باشد درماني نيست، يا "بايد" نباشد ،يا هست ، و نيستش مي كنم با آن ضمير كج و كوله و منفي ام!

هواي نوشتن همچنان نفس مي گيرد و قلم مستاصل از نوشتن...و نه مستاصل از بيان كلام ، بلكه مستاصل از چگونگي بيان...

و هواي نوشتن...

و هواي نوشتن باز هم حضورش را با عطسه، يا سرفه و يا گلو صاف كردني به من گوشزد مي كند و روح محتاج يا خسته و يا شايدم تلقين گر ِ من ، قلقلك مي دهد ضميرم را! وگه گاه اشكي را وادار به جنبش از گوشه ي چشمم مي كند ...اشك را مانع مي شوم و اين بار به همان بغضك محدود كه ميليون بار ، براي اثبات خود به قدرتم قورتش داده ام ، اكتفا مي كنم...راستي ...همان بغضكي كه آن كنج ها كنارِ فرياد و چند چيز ديگر جاي دارد را مي گويمااااا!!

هواي نوشتن بازي در مي آورد! هواي بازي هم دارم، من...و شيطنت هم! من و هواي نوشتن در يك نقطه به هم ميرسيم تا آن كه من بي حوصله و خواب آلود مي شوم....تا آن زمان كه رخوت از سر و رويم مي بارد ..آنجا..مكان فاصله ي ماست!

هواي نوشتن در دلش ، در مغز ِ من ، به من مي خندد!!

هواي نوشتن ...هواي سكوت...هواي گريه ........تكراي ِ تكراريست!! هواي نوشتن تكراري نمي خواهد دلش الآن!

هواي نوشتن ، هست!! آنجا كه بغضي ست و درد، حضور دارد! آنجا كه نه بغض است نه اشك ، حضور دارد! آنجا كه قلب سرد و بي رمق است، حضور دارد! آنجا كه قلب گرم وشورآلود است ، حضور دارد! و حضور و حضور و اين حضورهاي ممتد!

حتي حالا كه اصلا حوصله اش را هم ندارم ، حضور دارد..اين هواي نوشتن...

زير خط: در بين اين همه تلخي ها و دلزدگي ها و بحران هاي خيلي زياد سياسي، عجيب است كه حال و هواي حرفي غير از سياست را دارم...ولي ندارم انگار واقعا...!

ريز مسائل ِ موجود و همين!

yasamin1368 — Fri, 03 Jul 2009 21:27:18 GMT

خيلي هست كه ننوشتم..ننوشتم،چون دست و دلم به نوشتن نمي رفت.

خب چيزهايي هست كه تغيير كرده..انگار به قول نامجو درگيرِ يه جور جبر ِ جغرافيايي شده ام!

م م م ...راستش اخيرا ايران...نام ِ ايران..مردم ايران ..همش آزارم مي دهد...خب اين اصلا خوب نيست و از طرف ِ خيلي ها مورد مؤاخذه قرار گرفتم. اما اين طوري شدم ديگه...البته اين روحيه اخيرا به طور برجسته تر در من ظهور پيدا كرده، وگرنه قبلا هم من يك جور دلزدگي از "ايرانَ..م" داشتم!

اين كه ما تمام ِ چيزهاي خوب را در كنار هم داريم ..مثل ِ دين ..تمدن..فرهنگ..اما هيچ چيز خوب نيست،واقعا زننده ست! و فقط محدود به گفتار است و بس!!

مي خواست بيام اينجا و كلي بحث ِ سياسي راه بندازم...اما منصرف شدم! شايد بعد ها... زماني كه دوباره اساسي خونم به جوش بيايد ، چيزك هايي نوشتم. اما پست ِ بعدي و بعدي ترش و حتي چند تا بعد ترشم را به اين تلخ هاي اخير اختصاص نخواهم داد.

همين بود حرف هايم بعد ار اين همه نبودن ها...و همين!

او يك داستان كوتاه است!

yasamin1368 — Sun, 31 May 2009 20:58:18 GMT

نيمه هاي ظهر است . صداي خش خش خسته ي پايي تمام ايستگاه را پر كرده . و انعكاس آن حتي مضحك تر از هميشه گوش ها را مي آزارد. كتوني هاي سفيد پارچه اي با كفي كه فقط به وسيله ي تكه چرمي پايش را از زمين جدا كرده و شلوار جين كه به صورت خوش تركيب روي آن قرار گرفته صداي خش خش را همه جا مي پيچاند ..تند اما كشان كشان قدم بر مي دارد شايد مي خواهد وانمود كند هنوز هم و هنوز هم با همه ي اين ها محكم را مي روم.. پُك هاي محكم و طولاني اي مي زند ..آنقدر در فكر فرو مي رود كه بوي سوختگي خفيف در نزديكي اش به مشام مي رسد ..كمي با نگاه هاي جستجو گر اطراف را مي پايد، و بالاخره كفش سفيد سوراخ شده اش را مي يابد ..با نگاهي بي تفاوت پايش را به پشت خم مي كند و ضربه ي كوتاهي به زمين مي زد تا آشغال سيگارها از پايش خارج شود.

دقيقا همان جايي كه چند نفر منتظر مترو هستند، مي ايستد و به ريل هاي دوبل زل مي زند .."منتظر" ايستاده..براي رفتن.."منتظر"..لبخند منجمدي گوشه ي لبش يخ مي زند و عقب عقب مي رود و بالاخره نگاه زلش را از ريل ها بر مي دارد و پشت به چند نفر مانده در ايستگاه خود را روي صندلي اي مي اندازد .. سيگار سوم است و پك هم كه طولاني است و صداي خنده هاي بلند و گاهي زير زيركي دختران 15 16 ساله كه به طور واضح و روشني رو برويش ايستاده اند، به گوش مي رسد . مي خندند و نگاه مي كنند و باز مي خندند ..دوباره همان لبخند محو گوشه لبش در حال ِ انجماد جاي مي گيرد. و نگاه زل و سرگردانش را روي كوله پشتي يكي از همان دخترك ها مي دوزد ..خطوط درهم ورهمي روي آن نقش بسته از تقلب گرفته تا قلب و اول اسم هاي مجهول ..مي بيند نفطه ي پايان اين همه شور و شعف ها را!!

4:20 ...ساعت 4:20 است و 2 ساعت از حضورش مي گذرد. به طبع بار صداها و نفس ها بيشتر شده است. وووووه!! 4:20 ..نقطه ي فكرش را بر آن نقطه ي بياد ماندني منطبق مي كند و بعد با پانچي تِقققق!! سوراخش مي كند ..اين كار را بار ها بارها كرده ..4:20 ميليون ها بار سوراخ شده و تمام شده و باطل شده ..اما 4:19 انگار نمي شود 4:21...!!

4:20 است و بوي لنت سوخته مي آيد انگار، سوخته است زمان، راه مي رود و پشت به انبوه جمعيت و رو به ديوار مي ايستد و آن ژتون هاي كثافت را از جيبش بيرون مي آورد . محكم مشت مي كند و بعد انگشتانش را باز مي كند، تا ژتون ها با شتاب بيشتري به زمين كوبيده شوند ..مترو رسيده است و توده ي فضول جمعيت فرصت نمي كنند تا به سمت صداي ژتون ها برگردند ....بدون آن كه پشتش را نگاه كند در امتداد ديوار مي خزد تا به ايستگاه ديگري برود ..چيزي مثل ايستگاه گلشهر..

5:35 است و 1 مين ِ ديگر 5:36 است ..آن 4 شنبه با ساعت 5:36 اش..در همان حال كه همه ي گذشته را كنار هم ترتيب مي دهد ته سيگارش را آن طرف تر ..جايي خارج از محدوده ي افكارش مي اندازد ..زني با نگاهي چپ و غضب آلود اندام خميده ي او را ور انداز مي كند در نيمه هاي كلمه ي "بي فرهنگ" شايد در اين قسمتش "بي فر..." لال مي شود.. دلش سوخت يك لحظه براي او... او صورتش را در جهت صدا مي چرخاند و به سرعت بر مي گردانند و به نقطه اي زل مي زند ..نقطه اي نا معلوم..خب آن قدر سرش پايين است كه حتي من (راوي قصه)هم نمي توانم جهت نگاهش را دنبال كنم...

هنوز 5:36 است و سنگ فرش ها قدم هاي منظم او را كه هركدام "بايد" در ميان مربعي قرار گيرند ، محدود مي كند ..به همين دليل لي لي مي رود بر روي آن ها ..در ميان جمعيت ..نگاه هاي تند و مهمل، او را دنبال مي كند ..با زانو به زمين مي خورد...

11:00 است ..در ايستگاه ها دنبال اگزيت مي گردد ..خروج و خروج و خروج...و آخرين خروج...اتوبوس ها را رد مي كند ..قدم نمي زند .. يا حتي تند راه نمي رود..مي دود..هنوز 11 است و او مي دود ..بالاخره به ماشينش مي رسد..به سرعت پشت رل مي نشيد و نفس نفس مي زند و استارت مي زند و هنوز 11 است و استارت و استارت و استارت ....خسته مي شود..سيگار و پك محكم و استارت و پك طولاني و استارت و دنده هنوز بالاست و استارت..

11:01 پُك محكم و طولاني و سوراخ كفش و لي لي و ژتون ها و ...

مي بينم او را از بالا ...مي پايمش ..از همين جا...در نقطه اي درست در نقطه اي مي ايستد و زمان را نگه مي دارد و مي بيند دور نماي گذشته را ..همه چيز را از آخرين لحظه ..از پايان همه چيز به اولين لحظه به آغاز همه چيز بر مي گرداند ..دقيقا از همان زمان كه دنده ي ماشين بالا بود و استارت زد ..كمي عقب تر در نقطه اي با لي لي هاي پي در پي و زمين خوردن ها تلاقي مي كند و از آن نقطه به عقب در تلاقي ريختن ژتون ها ..

زمان سوخته ...آوار استارت ها ، لي لي ها و زمين خوردن ها و ريزش ژتون ها بر سرش خراب مي شود ..دقيقا در تلاقي و سوختگي لحظه ها..

و تكرار وار اين تلاقي ها هر روز اتفاق مي افتد و اين خفگي ممتد و اين پُك هاي عميق ...و آن زمان كه مي گويند به او، كاش مي دانستي چه حسي دارد اين حال من..!! او با شعفي دردناك و خفه تر از هميشه فرياد مي زند كه من هر روز آن حال و روزها را از ابتداي اوج گرفتنش تا انتهاي زوال و نابودي اش با خود يدك مي كشم ..و هر روز تلخي كرختش را كه به بهاي شيريني ابتداي اش مزه مزه مي كنم.

دیر به دنیا آمده ام!!

yasamin1368 — Thu, 21 May 2009 23:30:18 GMT

كم كاري مي كنم اينجا، اين كه كمتر مي نويسم.. كم كاري است و شايد هم نه كم كاري،بيشتر به كم عقلي شبيه است و نه به خاطر ننوشتن اينجا، كم عقلي مي كنم ..كم عقلم ، چون زيادي در گير حاشيه ها شدم!..انقدر كه حتي مسئله اي چندان محرك براي نوشتن ندارم ..من فقط حركت مي كنم و حتي در حال پيشرفت يا پس رفت هم نيستم ، من راكدم ..راكد ِ راكد!! حالا حتي راضي شده ام كه احساسك هاي عاشقانه هم به سراغم بيايد تا شايد كمي رخوت از من دور شود ..اما نمي شوم ...عاشق، حتي!!

خب ..شايد اگر سرم درد مي كند ...درد مي كند براي يك عامل محرك ..دقيقا چيزي كه من را به تك و تا بيندازد ..از سر ِ بي دردي باشد . گاهي فكر مي كنم دلم درد مي خواهد ..يك درد ِ اساسي..شايد هم نه خيلي اساسي..كمي ..شايد از كمي هم كمتر درد مي خواهم...شايد نديدم خب درد!!

ساعت 5 بود و من از شدت كوفتگي به محض ورود به خانه روي تختم دراز كشيدم و موزيك ها يكي پس از ديگري نت هاي ريزشان را در گوشم مي چپاندن . سر ِ آهنگ آرش و آيسل ، هماني كه مي خواند: آلويس اين ماي هارت..آل ويس اين ماي مايند ولوم خود به خود خيلي رفت بالا..محرك خوبي بود براي آن كه بلند شوي و از كوفتگي بيرون بيايي، حال آن كه اين محرك حتي يك اتصالي اسپيكر ها باشد .. هر چند كه من مثل تنديسي شكسته از جايم يك تكان هم نخوردم!

به قول شيوا(راه مهتابی) " اصلا اين محرك دم به مين هم مياد به سراغت و تو هر بار بي ميل تر بهش عكس العمل نشان مي دهي!" ...شايد در يك برهه اي از زمان آدم خودش راكد مي شود ..مغزش كار نمي كند ..درد مي كند مغزش..حالا هزار تا عامل محرك هم باشد ..قدم از قدم بر نمي دارد !

اصلا شايد كمي دير به دنيا آمده ام يا كمي زود..نمي فهمم چرا نقطه ي عطف ها با من تلاقي نمي كنند ..باور كن اشتباهي به دنيا آمده ام ...شايد هم...نه!! م م م م...اشكال در مكان به دنيا آمدن است...خب ..راستش آره!! مي دانم دارم بهانه مي آورم ...نيست اين ها!! من و رخوت با هم در يك نقطه تعريف شده ايم! حال آن كه مي توانيم تعريف نشويم!!

خلاصه اگر حالا اينجا نوشته ام ..مي خواستم بگويم كه چيزي نيست در درونم تا اينجا رسمش كنم ..و من اينجا نمي نويسم كه وظيفه اي را به جا بياورم ..مي نويسم چون نياز دارم!! و هدف من اينجا، نه عرضه ي كلام است..بلكه بيشتر به نوعي دريافت ِ ارتباط فكر و كلام شبيه است!!

و خوچ به حال آناني كه درد دارند..خوچ به حالتان!!!

نهيليست ها هم براي خود عالمي دارند!

yasamin1368 — Fri, 01 May 2009 20:55:18 GMT

چند روزي مي شد كه از همه ي تكراري ها خسته بودم و در پي آن كه كمي فكر و ذهنم را در گير مسئله اي سخت سوال بر انگيز كنم تا بخش اعظمي از فكرم را در بر گيرد و شايد به اين بهانه فكر نكنم ،به چيزهايي كه قبلا فكر مي كردم و گه گاهي هم درهمان احوالات فكر كردن فيلمي ببينم و تفريحي كنم وبه اين ترتيب يك ميانه رويِ منطقي باشم. و حداقل اين طور نباشم كه فقط و فقط فكر كنم و اندر احوالات فلسفي و منطق هاي پيچيده گم شوم و حتي نفهمم اطرافم چه مي گذرد و چنان مغرور و غير قابل تحمل شوم كه افكار بقيه را به شدت رد كنم و خود را سند ارجح هوش و استعداد و قدرت فكري بدانم ، و يا بر عكس فقط و فقط فيلم ببنيم و در اين رستوران آن رستوران به سر ببرم و شبيه اين جوانك هاي پوپوليست ، اين يكي و بعد آن يكي را به دوستي بر گزينم و خلاصه باز غير قابل تحمل شوم! البته من دقيق نمي فهمم كه فرق اين دو گروه چيست چون هر دو به يك چيز مي رسند و آن دين برگزيده ي نهيليست است. (البته پايان كار اين گروه ها را كمي افراطي تمام كردم .)

خب...داشتم مي گفتم ، و اين طور شد كه ياسي در قضيه ي نا تماميت كورت مدرن و عرفان چيني و سرخپوستي و فلسفه ي افلاطوني مانند دميوژ و نظريه ي گشتاري و جهان منبسط شده و نظريه ي پانيتزن و حتي گوشه اي از فلسفه هاي فوق ديني مانند تسلسل محال ، غوطه ور شد و از هر گوشه به چيزكي دست برد زد . تا آن كه سادنلي(SUDENLY) متوجه شدم اين مغز مفلوك بد جور در گير جزئيات شده است و كم كم به تضادهاي عجيبي دست يافته! و اين شد كه همه ي نقطه هاي آغازين را جمع و جور كردم و نقطه ي تازه اي را در افكارم گشودم و همه چيز را از نقطه ي تاريخي آن شروع كردم كه گرچه قبلا هم دستي در تاريخ داشتم اما كم بود و اكنون در حال خواندن زندگي "كلئوپاترا" هستم! و البته قابل ذكر است كه شروع از موضع تاريخي اين مزيت را دارد كه همه ي ابعاد مسئله را در بر مي گيرد. به خصوص اگر نويسنده اش كمي با هوش و اهل فن باشد مسئله را بيش از حدود تاريخي اش باز مي كند. و ياسي را مسلط بر سنت هاي ايران ساساني (ساده ترين مسئله) و ميراث طبقاتي،تاريخي، اخلاق مسحيت و زهد غير ديني وساير اراجيف ديگر مي كندو تا بعد از آن برسم به فلسفه و علوم ِ عالي!

شايد فردا ها ديديد ياسيِ خرقه پوش در ميان عوام، آرام و سبك بال قدم مي زند و به اين ترتيب شما مفتخر به ديدن ياسي مي شويد ...به شما تبريك مي گويم!!

تحت الخط: در پست قبل گفته بودم كه اين پست را حول " وجود خدا" مي چرخانم ..اما ديدم من به اندازه ي كافي مي لنگم و اگر اين افكارِ معيوب را اينجا بنويسم ممکن است شما هم دردتان بيايد، و اين شد كه اجتناب ورزيدم!! پايان....نخته

در اين خانه ندانم که به چه سودا زنم؟؟

yasamin1368 — Fri, 17 Apr 2009 20:44:18 GMT

آمده ام اينجا تا فقط چيزي نوشته باشم ! و نمي خواهم مطلب چندان جنجالي و مهمي بنويسم ..راستش اينجا دلم را زده است! از هر دري كه مي نويسم با تعداد انبوهي از نظرات خصوصي رو برو مي شوم كه پر از زير سوال بردن ها و طعنه هاي موذيانه است!! مممم...اندكي سكوت و فكر...كمي صدايت را پايين بياور!

اصلا رفيق عزيز ، چه رمز و رازي با هم داريم؟؟ اگر هم هست بگو!! اما نه خصوصي!!

مي داني مخاطب عزيزم!! شانس آوردي من رازدار تشيف دارم، كه اگر نبودم ، مانند اين سازمان هاي نظامي جاسوسي همه را اينجا افشا مي كردم و اووووف!! آن وقت نفسِ راحتي مي كشيدم!!

نه نه! اصلا چرا رو كردن؟ اصلا اين مجازي آباد چه نيازي به رو شدن دارد كه حالا تو نظر خصوصي مي گذاري؟؟ هووووم؟؟

پست بعدي را مي خواهم حول موضوع " آيا خداوند واقعا وجود دارد؟" بچرخانم و اگر واقعا، نه! در اين فضاي چند بعدي كه تو گوشه اي مشغول جنبيدن و فكر كردن و خولبيدن هستي آيا وجود_ آن يگانه ي مطلق_ را مي بيني؟ و مي بيني؟؟ و مي شنوي..؟؟